Over mij

Mijn naam is Pauline van Veen, geboren op 26 mei 1969.  In 2008 verhuisd van Alphen aan den Rijn naar Beltrum. Getrouwd met Han en trotse moeder van twee zoontjes Pim en Thijs (na een zwangerschap van ruim 6 maanden geboren en overleden) en twee dochters Annelotte en Willemijn.

Op mijn 16e is mijn opa overleden. De eerste keer in mijn leven dat ik echt met de dood geconfronteerd werd en met het afscheid. Op het moment dat wij opa vanuit huis naar de kerk brachten en ik de mevrouw van de uitvaartverzorging zag lopen voor de rouwstoet, wist ik diep van binnen dat ik dat later ook wilde doen … het zaadje was geplant.

Bij het afscheid van Pim en Thijs is de zorg ons uit handen genomen door de uitvaartbegeleider. De enige beslissing van onze kant is geweest dat zij begraven moesten worden, samen in één kistje. Verder hebben wij geen informatie gekregen en geen keuzes kunnen maken. Zo hadden wij hen graag nog even thuis gehad en zijn zij begraven in een algemeen graf. Een algemeen graf wordt na ongeveer 10 à 15 jaar geruimd. Wanneer wij op de juiste manier geïnformeerd geweest waren, hadden wij kunnen kiezen voor een algemeen graf of een ‘eigen’ graf. De uitvaartbegeleider heeft ons willen beschermen en ons daardoor belemmerd zelf vorm en inhoud te geven aan ons afscheid.

Plantjes

In 1999 overleed mijn vader na een lang ziekbed. Samen met mijn moeder en broer hebben wij hem tot het allerlaatste moment  thuis kunnen verzorgen. Hij had gekozen voor euthanasie en in alle rust en in ons bijzijn is hij overgegaan. De uitvaart was precies zoals wij die voor ogen hadden en gebaseerd op de vragen: Wat wilde mijn vader en wat hebben wij nodig om verder te kunnen na het afscheid? Een uitvaartbegeleider die ons goed informeerde en ons eigen keuzes liet maken … het zaadje werd gevoed … en groeide ….

In 2007 overleed mijn moeder plotseling. Ook dit afscheid was ons afscheid. Dit verliep echter iets anders. Met de uitvaartbegeleider die ons in eerste instantie bezocht, hadden wij totaal geen klik. Gelukkig hebben wij dit bespreekbaar kunnen maken en gekozen voor een andere uitvaartbegeleider. En weer werd het zaadje gevoed …. en groeide …

Eind 2015 mijn hart gevolgd … met veel passie de opleiding tot uitvaartbegeleider gestart en in juni 2016 heb ik mijn diploma in ontvangst mogen nemen. Trots! Mijn droom waarmaken, mijn eigen uitvaartonderneming starten … mijn eigen visie uitdragen:

Afscheid nemen vanuit het gevoel/hart en niet omdat het zo ‘hoort’.

Als uitvaartbegeleider wil ik graag een baken zijn voor de nabestaande(n) bij het verlies van een dierbare, zodat zij een houvast hebben in de dagen (eventueel voor en) na het overlijden tot en met het moment van afscheid nemen en de periode erna.

 Professioneel, respect voor de overledene, luisteren met mijn hart, op de achtergrond, creatief, organiseren, nabestaanden in hun kracht aanwezig laten zijn zodat zij zelf inhoud en vorm kunnen geven aan hun afscheid om er zo voor te zorgen dat zij met een ‘dankbare herinnering’ verder kunnen in het rouwproces.

Puur, eerlijk en transparant.